Το δωμάτιο με τις πεταλούδες

Χθές που άνοιξα τα παράθυρα, το δωμάτιο γέμισε πεταλούδες. Μικρές και μεγάλες. Μπλε, κίτρινες και κόκκινες. Άρχισαν να φτερουγίζουν και να με χτυπούν με τα φτερά τους για να νιώσω τα χρώματά τους. Κάποιες έγιναν μάλιστα και τοιχογραφίες, για να μου θυμίζουν κάθε μέρα την παρουσία τους.

Τα βράδια κοιτάζω έξω από τα παράθυρα που δεν κλείνουν και βλέπω πως βρέχει με αστέρια. Την μέρα παρακολουθώ την καταιγίδα από λουλούδια. Έτσι, μαζεύω αστέρια και λουλούδια και τα βάζω κάθε βράδυ κάτω από το μαξιλάρι μου για να μου φυλάνε τον ύπνο.

Κι όταν γεννιέμαι μέσα στα όνειρα μου είναι εκεί και με περιμένει. Μου μιλάει με τα μάτια. Όπως κάθε όνειρο με απρόσμενους επισκέπτες, μας κοιτάζουν αλλά δεν μας βλέπουν. Χορεύουμε στις νότες των νοσταλγικών στιγμών που δεν ήρθαν. Κάνουμε ποδηλατάδα τα όμορφα ηλιοβασιλέματα. Παλεύουμε μέσα στο χιόνι.

Τα πρωινά όμως ξυπνώ με τα παράθυρα κλειστά, χωρίς τοιχογραφίες και λουλούδια ή αστέρια κάτω από το μαξιλάρι, και η ευτυχία είναι μισή.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s