Άνθη κερασιάς

Μια ανοιξιάτικη Κυριακή, έχοντας ως προτροπή το καινούριο σπίτι της θείας Βίκυς ξεκινήσαμε να πάμε επίσκεψη. Καθώς περπατούσα μέσα στα στενά, ακουμπώντας τους ιερογλυφικούς τοίχους των πετρόκτιστων σπιτιών, φτάνοντας στο κέντρο της γειτονιάς, ένας γέρικος κορμός από άνθη κερασιάς, κέρδισε την προσοχή μου.Έτρεξα κοντά του, να αγγίξω τα ματωμένα πέταλά του. Έμοιαζε με στολίδι στην έρημη χώρα του χωματόδρομου. Εκείνη την στιγμή ένιωσα κάτι οικείο.

Τις στενάχωρες μέρες τα κλαδιά του έσταζαν βροχή, σε αγκάλιαζαν. Το χειμώνα άλλαζε μορφή. Έδειχνε σκυθρωπός, βαρύς από τις γυάλινες νιφάδες. Μα πάντα ομιλιτικός με τον τρόπο του. Ένα μεσημέρι μετά το σχολείο, ενώ θα πέρναγα από το σπίτι της θείας Βίκυς, παρατήρησα τον μαζεμένο κόσμο. Όλοι είχαν από ένα γιορτινό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα πρόσωπά τους. Ξαφνικά μέσα στο πλήθος ακούστηκε μια ανδρική φωνή. “Επιτέλους χώρος για πάρκινγκ.” Αμέσως κατάλαβα ότι ο χρυσός χαρτοπόλεμος που έπαιζε με τον αέρα ανήκε στον γέρικο φίλο μου. Δεν πέρασε πολύς χρόνος ώσπου να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους. Όμως για μένα τώρα όλα έμοιαζαν μουντά, βρώμικα, καθημερινά, χωρίς καμιά δόση χρώματος να ομορφαίνει το κουρασμένο τοπίο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s