Αποξένωση

Ο Θεός είναι πάνω και βλέπει.

Και μας καταριέται.

Μας καταριέται, που σ’ ό,τι έπλασε, χτίσαμε πάνω του συμφορές.

Οι άνθρωποι χτυπάνε τα πόδια τους στην γη,

απλώνουν τα χέρια, φωνάζουν.

Ανεβαίνουν στις κορφές των δέντρων,

αλλά τα άκρα τους δεν φτάνουν.

Στέλνουν πουλιά με μηνύματα,

αλλά δεν γυρίζουν.

Ξεριζώνουν τις φωνές τους.

Φοβούνται.

Άραγε, πρέπει να ξεριζωθούν για να δουν;

Πρέπει.

Οι δυνατές καρδιές να φεύγουν μαζί.

Να χαίρονται, να κλαίνε, να κρατιούνται χέρι χέρι,

να απλώνονται και να βρίσκονται.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s