Έφυγες. . .

Ξέβρασε το κύμα ένα κορμάκι.

Μικρό, εύθραυστο, άρρωστο, πνιγμένο, αγνώριστο.

Με μάτια κλειστά

η ψυχούλα του έφυγε.

Σώθηκε.

Από την ανθρώπινη σαπίλα

που σηκώνει νεκρούς.

Δικούς του, από τους τάφους τους.

Μ’ ένα γιατί.

Πού είσαι;

Πού πήγες;

Εκεί μόνος σου.

Να μην σε βλέπουμε,

να μην σε ακούμε,

να πονάμε τον χαμό σου,

να ζητάμε τα μάτια σου,

και να σε ξεχνάμε.

Γιατί;

Έφυγες. . .

Το αφιερώνω στον Αϊλάν Κούρντι, σαν μια φωνή διαμαρτυρίας, για τον άδικο και τόσο πρόωρο χαμό του.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s